Izloženost šećeru tokom prvih 1.000 dana života, od začeća do otprilike druge i po godine, mogla bi imati dugoročne posljedice po mentalno zdravlje, pokazuje nova studija.
ADVERTISEMENT
Istraživači Univerziteta u Surreyu analizirali su medicinske podatke više od 45.000 ljudi rođenih između 1951. i 1956. godine, u periodu kada je u Velikoj Britaniji bilo na snazi poslijeratno ograničenje potrošnje šećera.
Britansko ograničenje šećera trajalo je od 1940. do 1953. godine, a odraslima je bilo dozvoljeno oko 40 grama šećera dnevno.
Studija, objavljena u časopisu Translational Psychiatry, uporedila je osobe koje su bile izložene ograničenju šećera u maternici i tokom prvih mjeseci ili godina života s onima koje nisu bile obuhvaćene restrikcijama.
Osobe koje su najduže bile izložene ograničenoj količini šećera kasnije su pokazivale manju sklonost slatkoj hrani, ali i 33 posto manji rizik od anksioznosti u odrasloj dobi.
Kod njih se anksioznost u prosjeku javljala kasnije – oko 62. godine, u poređenju s oko 55 godina kod osoba koje nisu bile obuhvaćene restrikcijama.
Istraživači navode da se potrošnja šećera značajno povećala nakon ukidanja ograničenja, ali da su se određene posljedice ranije ishrane zadržale decenijama.
Autori ističu da je prvih 1.000 dana života posebno važno razdoblje za razvoj mozga, zbog čega ishrana u tom periodu može imati dugoročne posljedice.
Prema ranijim istraživanjima koja su citirana u studiji, ishrana bogata šećerom može uticati na serotoninske neurone, koji imaju važnu ulogu u regulaciji raspoloženja. Rani unos manjih količina šećera mogao bi, prema toj hipotezi, imati zaštitni efekat.